We hebben er nooit echt over gesproken, voor ons was het wel duidelijk: in de tuin van ons nieuwe huis wilden we een vijver. Zelf heb ik dat in mijn ouderlijke huis altijd gehad, van klein meisje af aan. Ik heb toen op jonge leeftijd een vis zelf uitgezocht, erg leuk. De vis zwemt nog steeds bij mijn vader in de vijver en maakt het goed! Oh, we dwalen af. Er zou een vijver komen in de tuin. In November werd ons huis opgeleverd, niet het ideale moment om een vijver te bouwen. Het was moeilijk om er niet meteen mee bezig te gaan, maar de werkzaamheden in huis hielden ons bezig. Bij de koop van het huis zag de tuin er zo uit:
Het plan was om eerst de corniveren en het muurtje aan de linkerzijde te verwijderen en een schutting te plaatsen. Niet alleen met de vijver zou dit praktischer zijn, dit zou het ons ook een stuk gemakkelijker maken met het kat-proof maken van de tuin. We gaan het dicht maken zodat ze er niet uit kunnen. Maar eerst moesten de bomen en hardnekkige struiken in de tuin nog verwijderd worden:
Bij het verwijderen van de corniveren en het muurtje inclusief de fundatie kwamen we nog voor een aangename verrassing te staan: Precies op de scheidingslijn lag een waterafvoer pijp. Deze kon natuurlijk niet blijven liggen, de palen van de schutting moesten ook de grond in. Deze moest dus verlegd worden.
Uiteindelijk werd dan de schutting geplaatst. Dit is overigens heel snel gegaan. Binnen een uur stond hij en waren de bouwvakkers ook alweer vertrokken.
We hebben toen besloten om gelijk de afrastering voor de katten te maken, het graven en het hele vijverproject zou namelijk nog wel even duren. Dit zou betekenen dat ze al die tijd binnen hadden moeten blijven. Dus hebben we de afrastering prioriteit gegeven.
Nadat de afrastering gereed was konden we bezig met het afstemmen van de vorm, grootte en diepte van de vijver. De vijver komt in de vorm van een driehoek,omdat wij zo meer ruimte overhouden voor ons terras. Het graven van de vijver hebben we zelf met de hand gedaan. Iedere avond werd besteed aan het graven, ik denk dat we in totaal 2 maanden bezig zijn geweest. Lastig hierbij was dat we al vrij snel bij grondwater zaten, dit hebben we afgepompt met een dompelpomp. Aan de rechterzijde is een soort vensterbank gemaakt, dit was noodzakelijk aangezien we daar stuitte op gasleidingen, waterleiding en een elektriciteitsleiding. Het gat is verstevigd met een houten frame, aangevuld door isolatieplaten.
Hierna hebben we vloerbedekking in het gat gelegd zodat het zeil zodra dit er in komt niet beschadigd door scherpe randen/stenen etc. Het zeil is er vakkundig ingelegd door De Waterlelie te Enschede. We zijn gelijk begonnen met vullen zodra het zeil erin lag. We hebben hierbij gekozen voor biologisch vijverwater. Dit hebben wij vervoerd in een quarantaine bak die we in de bus hadden gezet. Uiteindelijk hebben we 4 kuub biologisch vijverwater opgehaald, aangevuld met 3 kuub leidingwater. De vijver is 7 kuub geworden.
De vijver was nog niet gevuld of ik had al een mooie vis op het oog. De volgende dag ben ik gaan kijken, een week later heb ik de vis opgehaald. De eerste aankoop. De vijver draaide gelijk vanaf het begin af aan goed, op de afvoeren hebben wij kranen zitten zodat we precies de hoeveelheid kunnen regelen. Ook plantjes gehaald en in soort wasmanden gezet. Deze kunnen mooi op de ‘vensterbank’. Het betreft hier een Japanse Holpijp, Papyrus en 2 planten met bloemen, ik ben hier de naam van kwijt.
Na de eerste aankoop zijn er nog meer vissen gekomen, we zitten nu totaal op 13 vissen. 6 hiervan zijn grote vissen, de rest zijn kleintjes die nog heel mooi moeten gaan uitgroeien. 13 is nou niet het ideale getal waar ik de komende jaren op wil blijf zitten dus er zal binnenkort vast wel weer eentje bijkomen. Nadat we de vissen een aantal weken in de vijver hadden begonnen ze te springen. De chagoi die we hadden gekocht is 2 keer uit de vijver gesprongen en tussen grote keien beland. Het is een geluk dat Marco hem een keer smorgens vanuit het slaapkamer raam zag, je hebt natuurlijk geen idee hoelang die vis daar al lag. Even dachten we dat hij dood was, maar na een half uur in het water heen en weer wiegen begonnen de kieuwen langzaam weer te bewegen. We hebben toen de wonden laten behandelen bij de waterlelie en gelijk een uitstrijkje laten maken. Hier werd kieuwworm geconstateerd, hier hebben we medicijnen voor gekregen. 2 weken later was het springen nog niet over en volgens de bijsluiter zou de kieuwworm dood moeten zijn. Nogmaals een uitstrijkje laten maken en dit keer vonden ze costia. Nadat we dit hebben behandeld zwommen de vissen vredig rond en hebben ze niet meer gesprongen. Ze kregen ook steeds meer eetlust, dit hadden ze nauwelijks toen ze ziek waren.
Tot dusver zijn dit eigenlijk de enige tegenslagen die we hebben gehad m.b.t. de vijver en de vissen. Zodra het wat rustiger was hadden we de tijd om na te denken wat we met de vijverafwerking en tuin wilden. Gaan we de tuin gelijk dit jaar bestraten of doen we dat volgend jaar? Uiteindelijk toch besloten het dit jaar te doen. Zelf hebben we alle oude stenen uit de tuin gehaald. Gelukkig had Marco een collega die wel belang had bij die vreselijke waaltjes, zo waren wij er van af.
De stenen zijn er in gelegd door een vriendelijke stratenmaker, en het resultaat mag er zijn! De stenen rondom de vijver passen ook heel goed bij de tegels. De planten zijn hier net weer gesnoeid, ze waren meer dan een meter hoog gegroeid.
Het enige wat nu nog rest, is de bovenste laag over de vijverrand. We zijn nog bezig met een zoektocht naar mooie stenen, misschien is een vensterbank ook wel een oplossing. Daarnaast zal ik nog een foto maken uit precies dezelfde hoek als dat gedaan is bij de allereerste foto, zoals de tuin aan ons opgeleverd is met de oplevering van het huis. Het is echt een enorm verschil, alles wat er in stond is er uit gegaan.
Inmiddels zijn we bezig met ons volgende project, de vijveroverkapping. Lees hier meer.
